~Humanism~

"ทำไมเธอต้องมั่นใจ ทำไมเธอต้องมามุ่งหวังที่ตัวฉัน

มีอะไรแน่นอนหรือ ถ้าวันนี้ฉันตอบว่ารักเธอ พรุ่งนี้ก็อาจเปลี่ยนไป

ความรักคือชีวิต แต่ความรักก็คือความเจ็บปวด และชีวิตก็ต้องเปลี่ยนไป

..ไม่วันใดก็วันหนึ่ง ฉันก็ต้องเดินออกไปจากชีวิตเธอ.."

  พิบูลศักดิ์ ละครพล  จาก หนังสือชื่อ ขอความรักบ้างได้ไหม

สิ่งที่ฉันชอบที่สุดในความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคน

คือ การประนีประนอม ยอมให้กัน ในเรื่องเล็กน้อย

ที่สามารถก่อตัวกลายเป็นเรื่องใหญ่ในภายภาคหน้าได้

หากว่า คนสองคน ไม่มีการประนีประนอมยอมกัน อย่างที่บอกไว้

(ยกเว้นซะแต่ว่า เรื่องนั้นเป็นเรื่องใหญ่ ซึ่งไม่ควรให้อภัย อาทิเช่น การมีชู้

แน่นอนว่า ฉันหมายถึง การมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งมากกว่าแค่รู้สึกต่อกันเพียงผิวเผิน)

สิ่งที่ฉันไม่ชอบที่สุดในความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคน

คือ การคาดหวังในตัวของแต่ละคน  การจำกัดความเสรีทางความคิด

อาทิเช่น ทำไมเธอจึงเป็นหรือไม่เป็นแบบนี้ ทำไมเธอจึงทำหรือไม่ทำแบบนี้

และฉันเชื่อว่า  นี่คือสิ่งที่ยากที่สุดในความสัมพันธ์...

"ไม่วันใดก็วันหนึ่ง ฉันก็ต้องเดินออกไปจากชีวิตเธอ"

ประโยคนี้คือความจริง ไม่มีใครปฏิเสธได้  ต่อให้เรารักกันมั่นคงแค่ไหน

ความตายก็ทำให้เราต่างออกจากชีวิตของกันและกัน

ฉัน ไม่อาจบอกได้ ว่าจะรู้สึกกับเธอไปถึงเมื่อไหร่

แต่ในช่วงเวลานี้  ฉันยังรู้สึกเหมือนเดิม ไม่มากไม่น้อยไปกว่าเดิม

เมื่อถึงเวลาที่เราพบกัน  แล้วเราจะรู้เอง...

เพราะงั้น  อย่าคิดมากในสิ่งที่ยังไม่เกิด  เธอบอกฉันเองนี่นะ ประโยคนี้

 บางครั้ง  บางอย่างก็ต้องอาศัยความเข้าใจที่เกิดจากตัวเราเอง

ฉันไม่ใช่อะไรเลย สำหรับเธอ  ฉันเป็นแต่เพียงคนธรรมดา

ความรู้สึก ไม่ได้เกิดจากจิตใจ  เชื่อฉันเถอะ 

แต่ความรัก เกิดจากจิตใจ แน่นอน..