~Humanism~

All about Lilly Chou-chou คือหนังเรื่องแรกที่เราเดินทางไปดูไกลถึงสยาม

ตอนนั้นจำได้ว่าเช่าบ้านอยู่แถวลาดพร้าว ปกติเวลาไปดูหนังก็จะไปห้างแถวบ้าน

ไม่โรงของเมเจอร์ก็ของเอสเอฟ  มีอยู่ช่วงนึง ว่างจัด  ไปดูหนังในโรงเกือบทุกวัน

แล้ววันนึง ก็ไปเจอโปรแกรมฉายหนังในนิตยสารหนังPulp

โดยเป็นส่วนหนึ่งของเทศกาล Shunji Iwai 's Love story

ตั้งแต่เริ่มเดินทางไปไหนมาไหนเองคนเดียว ก็จำได้ว่า ชอบที่จะไปดูหนังคนเดียว

พอเห็นภาพพระเอกของเรื่อง ฟังเพลงจากวอล์กแมนในทุ่งหญ้าสีเขียว

เลยตัดสินใจไปดู เพราะอยากรู้ว่า ในจอหนัง หญ้าจะเขียวได้มากกว่าในหนังสือรึเปล่า

เป็นครั้งแรกที่เดินทางเข้าเมืองเพียงลำพัง  โดยการนั่งรถเมล์ไปต่อรถไฟฟ้า

เดินลงสถานี มองหาโรงหนังลิโด้อยู่พักนึง ถึงจะเจอ

หน้าโรงหนัง มีทีวีจอเล็ก เอาไว้ฉายตัวอย่างหนัง

ยืนดูฉากทุ่งหญ้าสีเขียวพร้อมเพลงประกอบที่ชื่อว่า Tobenai tsubasa

แค่เพลงเดียว ก็ทำให้ต้องรีบไปซื้อตั๋วโดยพลัน

ถึงเวลาฉาย เข้าไปในโรง มีคนญี่ปุ่นมาดูเยอะพอสมควร

แต่ที่ชอบสุด คงเป็นบรรยากาศของโรงหนังที่นี่

เพิ่งรู้ตัวในวันนั้นเอง ว่าเป็นคนไม่ชอบโรงหนังใหญ่ๆเอาซะเลย

เวลาดูหนังคนเดียว มันรู้สึกเคว้งคว้าง เหมือนถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว

ในห้องมืดติดแอร์ ขนาดใหญ่ ผิดกับที่ลิโด้เลย รู้สึกอบอุ่น

เบาะเก่าๆ แต่ก็นั่งสบาย  พนักงานชุดสีเหลือง ผูกหูกระต่ายด้วย

ตั๋วหนังก็ยังเป็นกระดาษพิมพ์แบบธรรมดา 

 ที่สำคัญคือ ไม่พากย์ไทย แต่ บรรยายไทยกับอังกฤษพร้อมกัน

นานๆจะได้ดูหนังที่พูดญี่ปุ่นกันทั้งเรื่อง  ตรงนี้แหละที่ชอบมาก

ทีนี้มาว่าถึงตัวหนังกันต่อ  หนังเรื่อง All about lilly chou chou

ว่าด้วยเรื่องของ สังคมของเด็กมัธยมที่ญี่ปุ่นที่ออกจะมืดหม่นเอามากๆ

ตัวละครส่วนใหญ่ในหนัง ล้วนมีบาดแผลทางจิตใจและถูกกระทำอยู่ตลอดเวลา

ในหนังมีทั้งฉากข่มขืน ฆ่าตัวตาย ขายตัว กลั่นแกล้ง สารพัดความหม่น

ซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง และมีอยู่ทั่วไปในสังคมญี่ปุ่น

หนังเรื่องนี้ ทำเอาเราจิตตก หม่นหมอง เกือบจะฆ่าตัวตายซะให้ได้

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงอินได้ขนาดนั้น อาจเป็นเพราะสมัยเรียนมัธยม

เราเคยพบเจอเหตุการณ์คล้ายๆแบบนี้มาก่อน  เรื่องของการกลั่นแกล้ง

รังแกเพื่อนคนอื่นที่อ่อนแอกว่า  ซึ่ง เราก็เจอทั้งกับตัวเองและกับคนอื่น

เรื่องที่มีการขายตัว ซึ่งมันก็มีจริงๆในโรงเรียนเรา ณ ขณะนั้น

การฆ่าตัวตาย เพราะหาทางออกให้กับชีวิตไม่เจอ

หนังเรื่องนี้ไม่เพียงแต่จะบอกเล่าเรื่องราวของสังคมของนักเรียนมัธยมญี่ปุ่น

แต่สำหรับเรา มันสะท้อนให้เห็นว่า ช่วงเวลาของวัยรุ่นสมัยมัธยม

ไม่ว่าจะประเทศญี่ปุ่นหรือไทยก็ตาม  มันมีปัญหารุนแรงคล้ายๆกัน

เป็นช่วงระยะเวลาที่อันตราย  เด็กคนนึงจะเติบโตมาเป็นคนดีหรือเลว

อาจขึ้นอยู่กับช่วงเวลาสำคัญในตอนนี้

จริงๆแล้วเนื้อหาของหนังเรื่องนี้มีเยอะ แล้วก็มีคนเขียนข้อมูลเกี่ยวกับหนัง

เอาไว้เยอะมากๆ โดยเฉพาะของ ต่อ merveillesxx ที่ Bloggang.com

ลิงค์อยู่ข้างๆหน้าบลอกเรา ใครสนใจลองเข้าไปอ่านได้

คุณต่อเธอเขียนไว้ยาวถึงสองพาร์ทเลยทีเดียว

นอกจากตัวหนังที่มันโคตรจะหม่นโดนใจเรา ยังมีเพลงประกอบอีกชุดใหญ่

ฟังแล้วเหมือนหล่นหายไปในหลุมดำยังไงยังงั้น

พอออกจากโรงมา เล่นเอาซึมไปหลายวัน

ไม่ได้ดูรอบเดียว แต่ดูสองรอบ ภายในวันเดียว

หลังจากนั้น ยังซื้อซีดีมาดูซ้ำอีกหลายรอบ

แต่น่าเสียดายที่ในแผ่นโดนตัดฉากนึงนานกว่าครึ่งชั่วโมง-*-

ถ้าใครไม่เคยดูในโรงมาก่อน อาจจะมึนได้ง่ายๆ

เพราะฉากที่โดนตัดไป ก็มีส่วนสำคัญกับการดำเนินเรื่องอยู่ไม่น้อย

ก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่าจะตัดทำไม เป็นไปได้ว่าหนังมันยาวไป

เลยตัดฉากนั้นออกไปซะเลยดีกว่า เพราะมีคนบ่นว่า ฉากนั้นมันน่าเบื่อ

ยาวและยืดยาดจนน่ารำคาญ  ซึ่ง เราเสียดาย เพราะเราค่อนข้างชอบฉากนั้น

 (ฉากที่ว่าคือ ฉากที่เพื่อนๆไปเที่ยวทะเลด้วยกัน)

คนที่ไม่ชอบดูหนังหม่นๆ หดหู่ใจ ไม่แนะนำให้ดู

แต่ถ้าใครชอบแนวนี้ แล้วยังไม่ได้ดู แนะนำว่าควรหามาดู

เพราะหนังเรื่องนี้เป็นหนังวัยรุ่นมืดหม่นจากไม่กี่เรื่อง

ที่ผู้กำกับคนนี้ทำออกมา ส่วนใหญ่เค้าจะทำหนังรักโรแมนติก

อย่างเรื่องLove letter ,Hana and Alice ,

เพลงประกอบก็หลอนดี ไปหาโหลด เอ้ย หาซื้อกันได้

มีเพลงคลาสสิคเปียโนของ เดอ บุซซี่ ด้วยล่ะ

แต่เพลงที่เอามาลงวันนี้เป็นเพลงที่ชื่อว่าTobenai tsubasa

เป็นเพลงแรกที่ได้ยินจากหนังเรื่องนี้น่ะ

ปล.ใครอยากรู้รายละเอียดเกี่ยวกับหนังมากกว่านี้

แนะนำว่าเข้าไปอ่านที่บลอกคุณต่อ รับรองไม่ผิดหวัง

เพราะเขียนไว้โคตรละเอียดเลยจริงๆ

หนังเรื่องนี้ฉายมานานพอควรละ แต่ที่มาเขียนถึง

เพราะดูหนังเรื่อง darjeeling limited แล้วมันมีเพลงของเดอ บุซซี่ ด้วย

เพลงเดียวกันกับที่ประกอบเรื่องAll aboutนี่แหละ เลยคิดถึงหนังเรื่องนี้ขึ้นมา

แล้วก็ด้วยความอยากดูหนังที่ลิโด้เอามากๆ

เลยมาเขียนบิ๊วอารมณ์ตัวเอง เผื่อจะมีเวลาไปดูซะที

ตอนนี้ห่างหายจากโรงหนังแถวสยามไปนาน

แม้แต่โรงหนังแถวบ้านก็ไม่ได้เฉียดใกล้

อยากได้ความรู้สึกเหมือนวันแรกที่ได้ไปดู อีกครั้ง

อ่อ ตัวอย่างหนังเข้าไปหาดูในyou tube เอาเองนะ ขี้เกียจหาแล้ว ง่วงนอน

ขอบคุณข้อมูลจากบลอกต่อด้วยเน่อ สารภาพอะไรอย่างนึง

ถ้าต่อเข้ามาอ่านนะ คือ เรายังอ่านที่ต่อเขียนถึงหนังเรื่องนี้ไม่ครบเลย

มันเยอะมาก และเราต้องใช้อารมณ์ในการอ่านค่อนข้างมาก

พูดง่ายๆว่า ถ้าไม่มีอารมณ์ก็อ่านไม่ได้ 555

แต่รู้สึกว่า  สักวันต้องอ่านให้ครบทุกบรรทัด

ปล ปล..ในจอที่โรงหนังน่ะ  ทุ่งหญ้าสีเขียวมันเขียวมากจริงๆนะ

เขียวกว่าที่เห็นในหนังสือ เขียวกว่าที่เห็นในแผ่นซีดีซะอีก :  )

*สวัสดีวันหยุดนะทุกคน