มนุษย์นิยม-นิยมมนุษย์

ว่าจะอัพเรื่องที่ไปดูคอนเสิร์ตที่งานทีเชิ้ต เฟส มา

แต่พอดีวันนี้มีเรื่องเล่าเฉพาะกิจ

วันนี้ไปเล่นดนตรีเปิดหมวกมาล่ะ

เล่นเอง ร้องเอง

เมื่อเช้าก็นั่งซ้อมเพลงเตรียมตัวไปร้อง

พอประมาณบ่ายสองครึ่ง เราก็ออกจากบ้าน

แบกกีต้าร์คู่ใจใส่หลัง ขี่จักรยานออกจากบ้าน

แล้วนั่งรถเมล์ไปตลาดที่หมายตาไว้

เป็นตลาดใหญ่แถวๆบ้านเราเองแหละ

ชื่อตลาดยิ่งเจริญ คงเคยได้ยินชื่อกันบ้าง

ก็ไปถึงประมาณบ่ายสามครึ่ง

เดินหาจุดยุทธศาสตร์ ซํกพักก็ได้ที่ตั้ง

เป็นฟุตบาทริมถนน ติดกับที่จอดรถจักรยานของกทม.

เห็นว่าเป็นจุดที่คนเดินผ่านไปมาพอสมควร

พอได้ที่แล้วก็เปิดกระเป๋าใส่กีต้าร์ เอากีต้าร์ออกมาสะพาย

แล้วก็วางกระเป๋ากีต้าร์ไว้ข้างหน้าตัว

ไม่อยากจะบอกว่าความรู้สึกตอนนั้นมันโคตรตื่นเต้นเลย

มือที่หยิบกีต้าร์ขึ้นมามันสั่นไปหมด

เพลงที่เตรียมมาในหัวหายไปหมดเลย

ก็พยายามตั้งสติอยู่พักนึง ก็เริ่มร้อง

เพลงแรกที่ร้องก็เพลงwishful wayล่ะ

ก็จากที่ซ้อมมาซะดิบดี พอเอาเข้าจริงมันไม่เหมือนกันเลยซักนิด

อยู่บ้านคิดว่าเพลงนี้น่ะเราร้องดีที่สุดแล้วนะ

แต่พอไปร้องจริง เสียงรอบๆตัวมันดังมาก

ไหนจะรถเมล?ที่ผ่านไปมา ไหนจะคนที่นั่งคุยกันอีก

แล้วก็เลยต้องตะโกนร้องให้คนได้ยิน

การคุมเสียงเลยทำได้ยาก รู้สึกว่าตัวเองร้องเพลงได้แย่มากๆ55+

แถมไม่ได้ยินเสียงตัวเองกับเสียงกีต้าร์ด้วย

ก็เลยต้องเล่นกีต้าร์แรงๆ

เพราะว่ากีต้าร์ที่เรามีมันเป็นกีต้าร์ไฟฟ้าหลังเต่า

เวลาเล่นแบบไม่เสียบไฟฟ้า มันจะค่อนข้างเบากว่ากีต้าร์โปร่ง

ก็พยายามจะเล่นและร้องให้ดีที่สุด

จำไม่ได้ว่าเล่นไปนานมั้ยกว่าจะมีคนให้เงิน

แต่จำได้ว่าคนแรกที่ให้เป็นเด็กผู้หญิงเรียนรร.พาณิชย์

เค้าก็นั่งอยู่กันสองคน มองเราเล่น ตอนที่จะเอาเงินมาให้

รุ้สึกว่าเค้าจะดูเขินๆ ไม่กล้าเดินเข้ามา

แต่สุดท้ายก็เดินมาให้

แล้วเราก็เล่นไปเรื่อยๆ ปัญหาใหญ่คือ

นึกไม่ออกคับว่าจะเล่นเพลงอะไร

ที่ซ้อมมาลืมหมดเลย เราก็พยายามคิดนะ เอารายชื่อเพลงมาด้วย

แต่มันไม่มีจังหวะหยิบ เพราะคนเยอะ

ก็เลยเล่นได้เท่าที่นึกออก เล่นวนไปวนมาอยู่อย่างนั้นแหละ

เพราะว่าบางคนฟังแล้วก็ไป คนมาใหม่ก็ยังไม่เคยฟัง

เราก็จะดูว่า คนเก่ายังอยู่มั้ย ถ้าอยู่ก็จะไม่เล่นเพลงซ้ำ

ถ้าคนเก่าไปแล้ว คนใหม่มา เราก็จะกลับไปเล่นเพลงเดิมอีก

เท่าที่จำได้วันนี้เล่นทั้งเพลงสากล เพลงไทย เพลงเพื่อชีวิต

มีรายชื่อเพลงตามนี้

เพลงแรกเลยWishFul way ของเทียนหยวน เป็นเพลงสากล

เพลงนี้แบบว่าเล่นบ่อยมาก ประมาณ4-5 รอบได้มั้งหรืออาจจะมากกว่านั้น

เพลงต่อไป ภาพเธอ ของ ฟาเรนไฮนต์ เพลงนี้ก็เล่นซ้ำบ่อย เพราะชอบ

แล้วก็จำคอร์ดกับเนื้อร้องได้แม่น

เพลง ของ พาราด็อก เพลงlove เพลงนี้เล่นไป3-4รอบ

เพลง Zombie ของ the cranberries

เพลงเพื่อชีวิตมีเพลงเดียวที่คิดออกตอนนั้นคือเพลงของมาลีฮวนน่า หัวใจพรือโฉ้

เพลงของสุกัญญา มิเกล เพลงนี้ชอบมาก แต่ดันจำคอร์ดไม่ค่อยได้ จำชื่อเพลงไม่ได้ด้วย

ก็เล่นไปดำน้ำไป พยายามร้องเบาๆให้คนไม่ได้ยิน55+

เรียกว่าเป็นเพลงแก้ขัดไปก่อนที่จะคิดออก

มีเพลงไม่จำเป็นกับแค่เธออย่าไป ของ ญารินดา ร้องยากมากๆ

เพลงซมซานของโลโซ อันนี้เคยเป็นเพลงฝึกเล่นตอนเด็กๆเลยจำได้

เพลง ที่อยู่ของความรัก ส้ม อมรา เพลงนี้ก็ร้องยาก เสียงต่ำ

แต่ก็ร้องไปหลายรอบเหมือนกัน

มีเพลงอะไรอีกน้า คิดไม่ออก

อ้อ เพลงกลัว ของ ปาล์มมี่ เพลงนี้ปกติต้องเกากีต้าร์นะ แต่พอไปอยู่ตรงนั้น

มันไม่ได้ยินเสียงเลย เบามาก ก็เลยต้องตีคอร์ดไป แต่ก็โอเค

สรุปได้เล่นเพลงของปาล์มมี่เพลงเดียวเอง เพราะมันเป้นเกาซะส่วนมากไง

ก็เลยเล่นไม่ได้ มันเบามาก คนคงไม่ได้ยิน

ก็ที่เหลือก็จำไม่ได้แล้วว่าเล่นเพลงใคร

ตอนเล่นเราไม่กล้ามองหน้าคนอะ มองแบบผ่านๆ ก็เห็นเค้ายืนมองยืนฟังกันอยู่

บางคนเดินๆอยู่ก็หยุดฟังเราเล่นแล้วก็เดินไป ไม่ให้ตัง55+

แต่แค่หยุดฟังเราก็ดีใจแล้วแหละ เพราะเราก็ใช่ว่าจะเล่นดีอะนะ

คนแรกที่ให้แบงค์20เป็นเด็กผู้หญิงม.ปลายล่ะ น่ารักดี

วิ่งมาให้แล้วก็วิ่งไป

ไม่อยากจะบอกว่า ตอนเล่นน่ะ มันร้อนมากๆ เหงื่อแตกตลอด

ขนาดมัดผมแล้วนะ เหงื่อไหลเป็นทางเลย

ลืมเอาผ้าเช็ดหน้าไปด้วยอะดิ

ก็เล่นไปเรื่อยๆ จนตอน5โมงครึ่งก็กำลังเล่นเพลงของ

พาราด็อกอยู่ ก็มีผู้ชายใส่เสื้อเหลือง ถือ วิทยุสื่อสาร

เดินมาบอกว่าให้ไปเล่นที่อื่น

ก็ไม่รู้ว่าเป็นเทศกิจหรือคนคุมตลาดอะนะ

หน้าตาเงี้ย บึ้งมากๆ เหมือนเราเป็นศัตรูกันมาชาติปางก่อน

เราก็พยักหน้ารับ แต่ก็ยังไม่หยุดเล่น เพราะเพลงยังไม่จบ

เค้าก็ยืนดูเราเล่น แล้วพอเราเล่นจบ ก็เก็บกีต้าร์ใส่กระเป๋า

นั่งรถเมล์กลับบ้านเหมือนเดิม

ระหว่างทางก็นั่งคิดนะ ว่า ทำไมเมืองไทยมันไม่เป็นแบบเมืองนอกมั่งนะ

ที่เค้าอนุญาติให้เล่นดนตรีได้ ตามทางเท้าทั่วไป

รู้สีกขาดอิสระเสรีภาพยังไงไม่รู้

เราว่ามันก็ไม่ได้กีดขวางทางเดินเลยนะ ที่เรายืนเป็นบริเวณนิดเดียวเอง

แต่ก็ต้องยอมรับว่า นี่คือประเทศไทย เราก็ต้องทำใจรับ

ก็สรุปเล่นไปชั๋วโมงครึ่ง กลับบ้านมานับตังค์

ได้รวม 140กว่าบาท

ครั้งนี้ก็ถือว่าได้ประสบการณ์ไปเต็มๆเลย

ฝึกความอดทนได้มากๆ เพราะกีต้าร์หนัก สายสะพายแบบถูกๆ

มันเลยรั้งหัวไหล่เราจนเจ็บไปหมดเลย

แล้วแน่นอนว่ามือขวาที่ใช้ดีด ก็ต้องปวด 55+

แต่เรารู้สึกดีแฮะที่ได้ทำ เพราะคิดไว้นานแล้วว่าอยากทำ

แต่ก็ไม่กล้าซักที คราวนี้ก็แบบ คิดแล้วก็ได็ลงมือทำจริงๆ

คราวต่อไป จะพยายามซ้อมให้มากกว่านี้

แต่คิดว่าจะไปเล่นวันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์

เพราะว่าว่างช่วงนี้ แล้วถ้าไปทุกวันคนคงเบื่อแย่

แต่เสียดายที่วันหยุดเราไม่ว่าง มีงานทำที่อื่น แล้วก็ต้องซ้อมกลองทุกวันอาทิตย์

ก็ลองติดตามดูครั้งต่อไปของการเล่นดนตรีเปิดหมวกของเรานะจ๊ะ

ว่าจะเป็นยังไงบ้าง

ตอนแรกว่าจะเปิดบลอกใหม่

แต่ไม่รู้ว่าจะได้ไปเล่นอีกสักี่ครั้ง ก็เลยมาเขียนที่นี่ดีกว่า

ถ้าใครผ่านไปแถวนั้น แวะมาทักได้นะ ไม่ให้ตังค์ไม่เป็นไร

แค่ฟังเฉยๆก็ได้ ขอคอมเม้นต์ได้ด้วยยิ่งดี

จะได้ปรับปรุงต่อไป

วันนี้ก็มีมาเล่าเท่านี้ล่ะ ไปแล้วค่ะ

ขอบคุณที่อ่าน